از نامه های استاد علامه کرباسچیان به شاگردشان
نامه ی 1
....
دواؤک فیک و ما تشعر و داؤک منک و ما تنظر
(دیوان امام علی علیه السلام/ص175)
(دوای تو در وجود توست و نمی دانی و درد تو از خود توست و نمی بینی.)
اگر خداوند عالم لطف بفرماید و معنای این شعر مولا علیه السلام را درک کنیم، اولین قدم برای حل همه ی مشکلات است؛ زیرا اگربه دانسته های خودمان عمل کنیم- با هر قدمی که بر می داریم- پیش پای ما روشن می شود و می توانیم قدم بعدی را هم برداریم و اگر فهمیدیم و عمل نکردیم، مثل آن است که فانوسی در دست داشته باشیم و حرکت نکنیم؛ در این صورت امکان ندارد به مقصد برسیم." من عمل بما علم ورثه الله علم ما لم یعلم" ( هرکس به آن چه می داند عمل کند، خدای متعال او را به آن چه نمی داند هم آگاه می سازد.) (بحار الانوار/ج89/ص172)
در این راه، کلی گویی فایده ندارد؛ همان طور که اگر هزار سال به خود می گفتی: باید لیسانس داشته باشم، بدون سال ها زحمت و مطالعه فایده نداشت. در معنویات هم همینطور است.
دستوری را که از امروز باید شروع کنی تا بعد از یک ماه آثار معنویش را مشاهده نمایی، خواب اول شب است. فعلا قبول کن تا به نتیجه برسی. راهش این است که ظهر غذا را سبک بخوری تا پیش از غروب آفتاب گرسنه شوی و بعد از نماز عشا بخوابی و اگر به واسطه ی خلاف عادت خواب نبرد، به حالت استراحت در بستر با آرامش بمان تا خوابت ببرد.
مرحوم آقای دکتر کوثری می گفت:" الدراز نصف الخواب!" این جمله شوخی است؛ ولی حقیقتی را در بردارد. پس از مدتی از لذت سحرخیزی بهره مند خواهی شد.
مرا در این طلمات آن که رهنمایی کرد دعای نیمه شبی بود و گریه ی سحری
* * *
چنین شندیم که هرکه شب ها نظر ز فیض نبندد
ملک ز کارش گره گشاید فلک به کینش کمر نبدد
بدون خواب اول شب، نمی توان سحرخیزی داشت......
برگرفته از کتاب رسائل استاد/رهنمود های اخلاقی ۱